Coral Bay, sun en snorkelfun

Coral Bay heeft zijn naam niet gestolen, het is een droomplekje. Een ondiepe baai afgeschermd door een rif, azuurblauw water en je zwemt er zo op het koraal af. Net een reuze-aquarium waar we in snorkelen.
Zara rent als een gek rond met haar emmertje om vissen te vangen en Enna bouwt het ene zandkasteel na het andere. Mee snorkelen durven ze niet maar zelfs met hun voetjes in het ondiepe water zien ze prachtige grote vissen, zelfs drie pijlstaartroggen. Enna vindt de fish feeding de max. Snappers van een halve meter komen tussen haar benen zwemmen. Zara bekijkt dat liever vanop afstand.
In het zwembad weten ze niet van ophouden: springen, duiken, bommetjes maken en "lengtes" zwemmen (Enna met een heel eigen zwemstijl, maar ze gaat vooruit). Echte waterratjes zijn het geworden.
We varen mee met de Miss Coral III, een glasbodem boot. Eerst pruttelen de meisjes wat tegen omdat het niet zo'n grote boot is. Maar dat duurt niet lang want ze zien volop koraal, zeeschildpadden en kleurrijke vissen. Ze weten niet waar eerst gekeken en de kidizoom wordt erbij gehaald. Wij snorkelen terwijl Zara en Enna aan boord blijven en de vissen eten mogen geven. Wat een wondere onderwaterwereld.
Later leert Zara snorkelen in het zwembad en ze is apetrots dat het lukt.
's Avonds nemen we een kijkje bij de vissers die hun vangst fileren, aperitieven we op het strand bij zonsondergang en we sluiten de dag af met een VB en wijntje in de bar
Het sfeertje in en rond Coral Bay blijft voor altijd in ons geheugen gegrift.

Cruisen op de highway

Vandaag trekken we verder, richting Cape Range NP en het Ningaloo Reef. Dit rif is het kleine broertje van het Great Barrier Reef, maar heeft als voordeel dat het erg dicht bij de kust ligt. Vanaf het strand kan je zo gaan snorkelen en Zara hoopt hier dan ook Nemo te vinden.
Onderweg lassen we een aantal mooie stopplaatsjes in.

Bij Hamelin Pool zijn stromatolieten te zien. Dit zijn micro organismen die erg traag groeien en al 3.5 biljoen jaar oud zijn (volgens het info bord toch).

Bij aankomst, 579 km verder, installeert Stephanie de cabin voor de komende 4 nachten terwijl de meiden met hun papa gaan plonzen in het zwembad.
En omdat het niet altijd erwtjespuree of spaghetti moet zijn, verwennen we onszelf na deze reisdag...

Nog dolfijnen

De nacht bracht veel regen en even vreesden we voor de waterdichtheid van onze tent. Maar dat was gelukkig niet nodig. Vandaag veel wolken maar volop dolfijnen. Onze meisjes blijken echte zeemansbenen te hebben en dus zeilen we nog een keer. Drie uur aan een stuk en ze genieten volop. Zeker wanneer een dolfijn met haar jong een hele tijd meezwemt voor de boeg.
Na een zelfgekookt menuutje zitten we nu van een frisgetapte pint te genieten. Dat moet wel want zoals alles is ook het bier hier prijzig: 16 dollar oftewel 13 volle euro's voor twee stuks. We klinken op de kleine Elena.
Cheers mates!

Dolfijnen

Het grote nieuws van de dag is de geboorte van Elena, eindelijk een nichtje voor Zara en Enna. Dikke proficiat aan Lien, Sven en grote broer Eward!

Bij ons gaat de wekker om 7 h, na een zalige eerste nacht in de tent.
We staan zo vroeg op om de dolfijnen te zien. De groep die aan deze kust leeft, komt al meer dan 30 jaar elke dag in de vroege ochtend tot aan het strand. Vroeger gaf men ze zomaar vis, maar nu mag dat niet meer. Slechts een paar dolfijnen krijgen 2-3 vissen zodat ze zelf blijven jagen. Het is prachtig om zien. Je staat met de voeten in het water en een meter verder zwemmen ze rond. Voor de meisjes is dit een grote topper. De hele dag zijn ze erover bezig. We blijven bij het strand en zien de dolfijnen nog meerdere keren. Bij zonsondergang doen we zeiltocht op zee. Het is rustig varen en de meisjes spelen in het net.
Daarna worden ze grumpy: honger en moe en het is dan ook vroeg bedtijd.
Wat een dag!

Op weg naar Shark Bay

We laten Kalbarri achter ons, met vandaag 401 km voor de boeg. We stoppen nog een laatste keer bij de rivier en dan is het rijden op kilometerslange rechte wegen.
Vanop de achterbank geen geklaag, ze verslinden de ene na de andere film op hun dvd spelertje.
Het weinige verkeer bestaat uit road trains, campers en gepensioneerde Ozzies met zware jeeps die een half huis meesleuren.
We bereiken Shark Bay in de namiddag en houden halt bij Shell Beach.
De naam zegt het zelf, hier liggen metersdikke lagen kleine schelpjes. Het water is erg helder en Zara probeert de hele tijd visjes te vangen, dezelfde als in ons mini-aquarium thuis.

Onderweg komen we nog twee emoes tegen, die de weg oversteken.
We zetten de tent op in Monkey Mia (aan onze Aussie mates: niet te verwarren met Cheeky Monkey...) en maken kennis met de buren.
Een partijtje UNO sluit de dag af en de meisjes zijn vlug in dromenland.
PS: 't is geestig om al jullie berichtjes te lezen, we lezen ze één voor één.

On the rocks

Vandaag een stralende winterdag, 26°. We starten met een bezoek aan Kalbarri NP, waar we de kloven van de Murchisson River gaan bekijken. De Nissan wordt voor het eerst in 4wd modus gezet, want de weg ernaartoe (26 km) is een zandweg. Er zijn verschillende lookouts, telkens met bijhorend wandelingetje van 1 km, net ver genoeg voor Zara en Enna. De klauterstukjes vinden ze het leukst. Hoogtepunt is Nature's Window, net een postkaartje. Overal beginnen de wildflowers te bloeien, een teken dat de lente eraan komt.

Na al hun dapper stappen werden de meisjes goed verwend, met een ijsje aan het strand en een mandje chips & nuggets om de dag af te sluiten.
Morgen reizen we 400 km verder, op zoek naar dolfijnen.

Sun and sea

Vandaag staat een rustig dagje gepland. De kliffen bekijken we in de voormiddag en we worden op spectaculaire zichten getrakteerd. We spotten zelfs onze eerste walvissen, maar ze zwemmen te ver om ze goed op foto te krijgen (toch met ons klein kodakske). Bij de zoveelste lookout heeft Zara er genoeg van: "want 't is toch altijd dezelfde zee".

Daarna volgt een middagje strandpret. De meisjes vinden het rustige water heerlijk om in te spelen. Een pelikaan komt even hun zandwerken inspecteren en de papegaaien zitten ons vanuit hun bomen te bekijken.
Stephanie's hart staat even stil als ze dicht bij het struikgewas gesis hoort en op 20 cm van haar voet een dikke zwartbruine slang aantreft, een echte kanjer. Ze zijn er dus!

Kalbarri bevalt ons!