Surfcity

Maandag 19 december

Wat een koude nacht! Daar waren we niet op voorbereid. Pas als de zon opkomt warmen we op en slapen bijgevolg tot 10h.
Het wordt hier rond 5h30 licht en 's avonds gaat de zon pas onder rond 21h.
De grote vakantie start hier woensdag. De kerstsfeer is overal aanwezig, veel mensen lopen rond met kerstmutsen op en mensen versieren hun caravans met slingers en lichtjes . Maar het mist zijn effect toch wel wat.
Na die koude nacht wordt het snel erg warm, dus gaan we eerst zwemmen.

Dan gaan we naar Torquay, de surf capital van Australië. Hier liggen legendarische stranden als Bells Beach waar de belangrijkste competities ter wereld gehouden worden. Ook de film Point Break is hier opgenomen.
Wij surfen niet, maar shoppen. Rip Curl, QuickSilver, Roxy, Billabong, ... alle grote surfmerken hebben hier hun megashops.

We nemen ook een kijkje bij de verschillende stranden laat de golven zijn niet zo goed vandaag, dus weinig surfers.

- Posted using BlogPress from my iPad

On the road

Zondag 18 december

We hebben geslapen als roosjes tot 7h, de jetlag lijkt overwonnen. Voor we Melbourne verlaten bekijken we de stad vanop grote hoogte.
Eureka Skydeck is 300 m hoog en de lift doet er precies 38 seconden over naar etage 88.

Dan is het tijd om de camper  op te gaan pikken. Er komt een beetje uitleg en papierwerk bij kijken en even na de middag gaan we on the road.
Het verkeer is redelijk druk maar Kevin loodst ons veilig de stad uit.
We rijden naar 100 km naar Anglesea, een klein dorpje bij de start van de Great Ocean Road.
De camper heeft een geweldig navigatiesysteem met ingebouwde (en onbeperkte) WiFi via 3G. Dus rijden en surfen tegelijk, wat een luxe (voor de dames aan boord).
Op de camping krijgen we een plaatsje vlak aan zee. We doen boodschappen en slaan VB's in (cheers Jan, An, Dimi🍺). Dan moeten we ons een beetje organiseren. Er is niet veel opbergruimte, maar het lukt om alles op zijn plaats te krijgen.
De rest van de tijd is het chillen.

Op ontdekking in Melbourne

Om 5h is iedereen al wakker: jetlag... Dus zijn we vandaag al vroeg op pad.
Melbourne telt meer dan 4 miljoen inwoners en ligt aan de Yarra rivier. De stad blinkt uit op gebied van cultuur, mode, food en sport.

We wandelen naar MCG (Melbourne cricket ground) en het Melbourne Olympic park waar straks weer de Australian Open van start gaat. Onze tennissters Kim en Justine hebben hier geschiedenis geschreven.
(Aan Aussie vriend Dimi: als we hier ooit terugkeren is het om Boris aan het werk te zien!)

In de botanic gardens staat alles mooi in bloei en wanneer de zon er helemaal door komt haalt ook Kevin zijn zonnebril boven.
Pas later merkt Stephanie op dat Kevin maar één glas in zijn bril heeft, en we komen het eerste half uur niet meer bij van het lachen. Zelf had hij het nog niet door (toch nog niet goed wakker zeker?). Ter info: het andere glas vonden we terug😂.

Enna vindt ook een iPhone in het gras en we kunnen de eigenaar bellen. Die komt later dolgelukkig zijn telefoon oppikken en we zijn 50 dollar rijker!

De Shrine of Remembrance vinden we indrukwekkend. Dit is een memorial voor alle Australiërs uit Victoria die gesneuveld zijn tijdens WO I en we raken aan de praat met een gids die spontaan geschiedenis les geeft aan de meiden. Ze aanhoren met veel aandacht het verhaal van zijn overgroot nonkel die gestorven is in de velden van 'Polygon Woods' bij Zonnebeke. We gaan thuis in Belgie zeker zijn naam gaan opzoeken op de Menenpoort.

'S middags is het shopping time. Met de gratis City Circle tram stoppen we bij het Etihad stadium. En dan is het souvenirtijd. De meegekregen dollars van het thuisfront worden vlot uitgegeven door Zara en Enna. Vooral Zara laat het geld rollen🤑.
Ze test de bruisballen meteen uit in het bad.

We eten bij MacDonalds en dan is iedereen moe. Al viel de jetlag eigenlijk enorm goed mee. Morgen gaan we naar de top van Eureka Skydeck, wat nu al zorgt voor stress bij sommigen (toren links op de foto).

- Posted using BlogPress from my iPad

Aangekomen!

Na een reis van 27 uur zijn we aangekomen in Melbourne:
trein Wevelgem-Zaventem, vlucht Brussel-Bangkok (10,5h) en vlucht Bangkok-Melbourne (8,5h).
In Bangkok hadden we maar 2 uur overstaptijd en door alle controles hadden we geen tijd over.
Eigenlijk verliep alles supervlot. We hebben amper geslapen omdat de nacht niet klopte met onze uren...
Bij de border controle in Australië moesten we in line-up gaan staan en kregen we controle van een drugshond. Die ging ook Zara uitgebreid besnuffelen (en ze is hysterisch bang voor honden😂).
Het was al avond toen we aankwamen in ons hotel, maar we waren nog niet te moe om te klinken op de reis met een frisse pint.
Het is hier 10 uur later dan in België en ook een pak warmer. Dus op teenslippers naar de bar.

                                                       Kerstsfeer op Brussels Airport

Room with a view in Melbourne (Zara en Enna zijn vooral fan van hun persoonlijke reuze TV-scherm)

- Posted using BlogPress from my iPad

Reis

we gaan bijna op reis naar Australië
JOEPIE
Enna😍😎😋

Met 4 down under part 2

Het kriebelt al een tijdje en de plannen krijgen vorm.

Komende kerst en nieuwjaar zullen we down under doorbrengen.

Tijd om de absolute nummer 1 van onze bucketlist af te vinken: oudjaar vieren in Sydney! Natuurlijk met een daarbijhorende roadtrip in Zuid-Australië, waar het lekker zomert tijdens onze grijze winter.

Met een camper gaan we van Melbourne naar Sydney cruisen en terug. Op de planning: the Great Ocean road, citytrippen, de Australische Alpen, wijntjes proeven, wildlife spotten te land en te zee en meer dan 1200 km beach, surf en sun.

Het aftellen is begonnen.

Home again...

Tot en met Londen verloopt de terugreis vlekkeloos. Zara is letterlijk en figuurlijk in de wolken dat ze nu eindelijk met de Airbus A380 mag vliegen, het grootste passagiersvliegtuig van de wereld. We vermaken ons met het entertainment systeem en slapen een groot deel van de bijna 13 uur durende vlucht. Dan gaat het mis. In London missen we de connectie met Brussel, door te grote drukte en slechte Britse organisatie. Het wordt ons allemaal even teveel. Gelukkig kunnen we een uurtje later met Brussel Airlines mee ipv. British Airways. Weer is er erg weinig tijd, dus moeten we lopen. We jagen iedereen op en rijen wachtenden steken we zomaar voorbij. In Brussel is het wachten op bagage, die er uiteindelijk niet komt.
De thuiskomst is dus nogal pijnlijk. Vier uur later dan voorzien, moe en zonder bagage zijn we blij om nonkel Sven te zien. File en regen maken het plaatje compleet. Home sweet home :-(